Przeważnie na wojnie tak bywa,

że sam nigdy nie znasz swych dróg,

świat z tobą w szeregu się kiwa,

horyzont ci służy za próg.

Automat przylega do dłoni,

przy tobie kolega – twój druh,

a wiatr ci nad głową wydzwania – o hej!

dalekie, dziewczęce „bądź zdrów”.

Piosenką, piosenką przebijesz świata strop,

gdyś żołnierz, gdyś żołnierz i gdyś morowy chłop.

Piosenką, piosenką przebijesz świata strop,

gdyś żołnierz, gdyś żołnierz i gdyś morowy chłop!

Gdy armat zahuczy ci rota

i świat się zatrzęsie od salw,

podnoszą się pułki w okopach

na krwawy, codzienny swój bal.

Automat przylega do dłoni,

przy tobie kolega – twój druh,

i nic to, że śmierć blada dzwoni – o hej!

gwiżdżące nad głową „bądź zdrów”.

Piosenką, piosenką przebijesz świata strop...

Za dniem dzień się snuje wśród dymów,

łunami czerwieni się noc,

katiusze ci grają do rymu,

że Berlin przed tobą o włos.

Automat przylega do dłoni,

przy tobie Ojczyzna – twój druh,

a serce ci głośno wydzwania – o hej!

kwitnące nad Wisłą „bądź zdrów”.

Piosenką, piosenką przebijesz świata strop...^[1]