Gdy zniknie z gazet szpalt

twój ostatni rym,

a twój srebrny alt

rozpłynie się jak dym,

tam na obłoku hen

nie zapominaj nas,

niech ci się wieczny sen

rozjaśnia raz po raz.

Czasem zanuć sobie o nas od niechcenia,

do widzenia, do widzenia, do widzenia,

my po kilku długich zimach i jesieniach

zasiądziemy obok siebie – do widzenia.

Charakteru i figury tam nie zmieniaj,

do widzenia, do widzenia.

Zostajemy tu na ziemi jak sieroty,

czasem przefruń tuż nad nami jako motyl.

Gdy zniknie z naszych klap

twój ostatni włos,

sforę nowych bab

przyniesie hojny los,

tam na obłoku hen

surowo nie sądź nas,

niech ci się wieczny sen

rozjaśnia raz po raz...

Czasem zanuć sobie o nas od niechcenia,

do widzenia, do widzenia, do widzenia,

my po siedmiu przedpokojach, siedmiu sieniach

zasiądziemy obok siebie – do widzenia.

Pozostaniesz w naszych sercach i marzeniach,

do widzenia, do widzenia, do widzenia.

My jesteśmy tu na ziemi naprzeciwko,

zamów dla nas tam na górze małe piwko.^[2]