Przyszła wreszcie owa chwila,

że idziemy do cywila,

garniturek i kapelusz

i niedzielą każdy dzień.

Dawny piechur już nie piechur,

bez przepustki, bez pośpiechu,

po ulicach rozśpiewanych

każdy cywil sobie pan.

A jednak niełatwo zostawiać mi was,

w szeregu z wami nie stać tak jak wczoraj.

Na kołku powiesić karabin i pas,

o podkutych zapomnieć buciorach.

A jednak za gardło coś ściska,

z wami przecież nie było mi źle.

Żegnajcie, kochane chłopaki,

wspominajcie też czasem i mnie.

Co się stało z dziewczętami,

nie strzelają już oczkami,

patrzą chłodno, bez uśmiechu,

i do grzechu skłonne mniej.

Więcej miałem łask u kobiet,

kiedym mundur miał na sobie,

kroczył dziarsko po ulicach

tak jak „świeca” zgrabny chłop.

A jednak niełatwo zostawiać mi was...^[1]