Czasza niebios jasna i czysta,

Świerszcze grają w lnie i peluszce,

Rolnik-homoseksualista

Przysiadł sobie na chwilę przy dróżce.

To on pierwszy się zdecydował,

Przedtem tego nie było na wiosce...

Ech, dziedzina trudna i nowa,

Ech, niełatwo wprowadzać postęp...

Nie wydzierży, kto mdły i słaby,

Nie wprowadzi tutaj Europy,

Gdy w dodatku ciągnie go do baby,

A powinno go ciągnąć na chłopy!

Zniechęcony jest i rozbity –

Ot, jak wczoraj mrugnął na Michałka,

To Michałek, cholerny prymityw,

Mu odmrugnął i w krzyk: – Jest gorzałka?

Gdy zaś Wojtka pogładził w przelocie,

W oczy mu przy tym patrząc łagodnie,

Wojtek zaraz na niego: – Ty młocie,

Ręce sobie wycieraj w spodnie!

Z Jaśkiem także nie wyszła rozmowa –

Przez godzinę gadał do miernoty,

Że tendencja ogólnoświatowa,

A ten naraz: – Ty, pożycz sto złotych!

Henio, bydlę płochliwe i durne,

Usłyszawszy o tych nowych stylach

Jęknął: – Nigdy! Jaż od tego umrę!

I do lasu dał natychmiast dyla...

...wiejski dzionek zakwitał szeroko,

Rolnik w sobie żal i gorycz zdusił,

Splunął, mruknął: – Kit wam wszystkim w oko!

Po czym z ulgą pobiegł. Do Magdusi.^[1]