Na kształt rozpostartego sinych gór łańcucha,

Od wieków leży ciało spętane olbrzyma;

Legł – z bólu się nie miota, z gniewu się nie zżyma,

Z lwiej piersi w niebo krzykiem wielkim nie wybucha!

Członki mu bezlitosna chłoszcze zawierucha

I przemoc go w kajdanach na uwięzi trzyma,

Lecz olbrzym, z rozwartymi boleśnie oczyma,

Cierpi, napiąwszy w sobie moc niezłomną ducha.

Obsiadły go i trzewia targają mu sępy,

Aż im z dziobów krew czarna soplami ocieka;

Kraczą nad nim i w twarz mu wzrok wbijają tępy...

A jemu w męce nawet nie zadrga powieka,

Bo nieśmiertelny tytan, choć szarpany w strzępy,

Zna swoją nieśmiertelność – wierzy w nią i... czeka!^[1]