Czemu stoisz jak mumia przed lustrem

czemu śmiejesz się i naraz płaczesz

pochłonięty codzienną musztrą

zapomniałeś że można żyć inaczej

nauczyli cię giąć kark do kolan

i wycierać im buty krawatem

swe marzenia składać w formie podań

oto ty przeciętny obywatel

gdzie są twoje marzenia

rozpłynęły się daleko wstecz

twój bagaż sumienia

waha się lecz kruchy jest

w twoim mózgu błysła jakaś iskra

zniknął lęk przed karą i batem

jeszcze raz popatrzyłeś do lustra

nie wierzyłeś że to ten sam facet

zapomniałeś o skłonach i padach

przed twym władcą wielkim bratem

i z powrotem człowiekiem się stałeś

oto ty przeciętny obywatel

gdzie są twoje marzenia

rozpłynęły się daleko wstecz

twój bagaż sumienia

waha się lecz kruchy jest.^[2]