Przed oczy Twoje Panie winy nasze składamy,

A karanie, które za nie odbieramy przyrównywamy.

Jeżeli uważamy złości, któreśmy popełnili,

Mniej daleko cierpimy, niżeliśmy zasłużyli.

Cięższe to jest, do czego się znamy być winnymi,

A lżejsze to, co ponosimy.

Karę za grzechy dobrze czujemy,

A przecie grzeszyć poprzestać nie chcemy.

W pośród plag Twoich niedołężność nasza wielce tru¬chleje

Wszakże w nieprawości żadna się odmiana nie dzieje.

Umysł utrapieniem srodze ściśniony,

A upór w złem trwa nic nie poruszony.

Życie w uciskach prawie ustaje,

Złych jednak nałogów swoich nie poprzestaje.

Jeżeli nawrócenia łaskawie czekasz, my się nie poprawujemy;

Jeżeli się sprawiedliwie mścisz, wytrwać nie możemy.

Wyznawamy z płaczem w karaniu, czegośmy się dopuszczali,

A po nawiedzeniu zapominamy, czegośmy dopiero płakali.

Gdy miecz Twój na nas podniesiony trzymasz, siłać obiecujemy,

A skoro go spuścisz, obietnic wykonać nie chcemy.

Kiedy nas karzesz, prosimy, abyś się zmiłował,

A gdy przestaniesz, pobudzamy Cię znowu, abyś nam nie folgował.

Oto nas masz korzących się Tobie, wszechmogący Boże;

Wiemy, iż jeżeli miłosierdzie nie odpuści, sprawiedliwość słusznie nas zagubić może.

Racz nam tedy dać, o co żebrzemy, lubośmy nie zasłużyli,

Któryś nas z niczego stworzył, abyśmy Cię prosili.^[1]