Burą nocą, późną nocą

raz górnicy młodzi szli.

Gdzie idziecie tak ochoczo,

jeszcze nie zajaśniał świt,

jeszcze przecież księżyc stoi

wśród obłoków białych pian,

przodownicy mili moi,

przodownicy twardych ścian.

Nasze brygady będą pierwsze,

koledzy, uśmiech na twarz.

/W górniczą młodość, w górnicze szczęście

koledzy, naprzód – marsz!/bis

Odejdź, odejdź, nocko bura,

czemu sypiesz śniegiem w twarz,

my idziemy jak wichura

w kraj węglowy, piękny, nasz.

Nie będziemy czekać świtu

i nim gwiazd pogaśnie sto,

my piorunem dynamitu

dobędziemy tysiąc ton.

Nasze brygady...

Białą smugą błyska w mroku

na wrębiarce czujna dłoń.

Roziskrzona kropla potu

oszroniła młodą skroń.

Uderz, uderz złota iskro,

złota iskro – skały krusz.

Transportery pędzą w przyszłość,

sto węglowych, hucznych burz.

Nasze brygady...

Płynie wielka rzeka węgla

do zziębniętych wsi i miast.

Będą dziwić się dziewczęta,

jakie krzepkie chwaty z nas.

Patrz, ojczyzno ukochana,

jak czerwienią błyska świt,

jak w węglowych czarnych ścianach

budujemy ciebie my.

Nasze brygady...^[1]