Już ja tobie, zapomnienie, służyć nie będę

Ani wierzyć w twe podszepty – ogniki błędne

Dokąd mnie chcesz zaprowadzić, w jakie to raje?

Tam gdzie sięga twoja władza, cóż pozostanie?

Już ja tobie, moja nocy, służyć nie będę

Już w południe żadna ciemność mnie nie dosięgnie

Słońce i gwiazdy gasiłaś w jednej krótkiej chwili

Gdy mi nagle moje oczy prawdę mówiły

Już ja tobie dłużej, lęku, służyć nie będę

Już ja nigdy nawet ciebie się nie ulęknę

Odejdź precz, tak jak spłoszone kruki albo wrony

I wy także, wszystkie, wszystkie moje demony

Już ja tobie, me milczenie, służyć nie będę

Choć ty jesteś najwierniejsze a nawet piękne

Zanim więc kiedyś przestanę samą siebie słyszeć

Z warg mych, które znasz tak dobrze, zetrzeć chcę ciszę

Już ja tobie, moja śmierci, służyć nie będę^[2]