Przezacny święty Patronie,

Polskich dzieci Opiekunie!

/Witaj święty Kazimierzu,

Ty niebieski rycerzu!/bis

Ciebie Polska urodziła,

Chlebem swoim wykarmiła,

/Dała Ci swoje cnoty,

Te najdroższe klejnoty./bis

Z Jagiellonów ród Twój płynie,

Których imię w Polsce słynie;

/Tyś ozdobą ich rodu

I polskiego narodu./bis

Pogardziłeś dostatkami,

Dworem, państwem i zbytkami

/Żyłeś w świętej prostocie

W całym Twoim żywocie./bis

Byłeś ojcem dla ubogich,

Kmiotków, sierót i wdów mnogich;

/Oni przez Cię zbawieni

I w niebie umieszczeni./bis

Życie Twe było bez skazy,

Bez występku i bez zmazy,

/I tak piękne, tak czyste,

Jak to niebo gwiaździste./bis

Módl się do Boga za nami,

Twymi grzesznymi ziomkami;

/Podaj nam Twoją rękę

I skróć niedoli mękę./bis

Wstaw się i do Bożej Matki,

Za nas wszystkich, Polski dziatki,

/Boś Ty Ją czcił w pokorze,

A Ona nam pomoże./bis^[1]