Ten ktoś sprzed lat nie zapuka do mych drzwi,

Ja o nim też zapomniałam już;

Nie można wciąż marzeniami tylko żyć

I czekać tak – dzień po dniu.

Przeżyłam z tobą tyle lat,

Choć w oczy wiał mi nieraz wiatr.

Przy tobie się nauczyłam żyć,

Przy tobie śniłam swoje sny.

Przeżyłam z tobą tyle lat,

Oddałam ci swój cały świat.

A chociaż wiem jak smakują łzy,

Dziś nie żal mi przeżytych dni.

Dziś tamten dzień gdzieś rozpłynął się jak dym,

Spójrz – dzieci nam już wyrosły tak!

I tylko my nie zmieniliśmy się nic

I ciągle nam siebie brak!

Przeżyłam z tobą tyle lat,

Choć w oczy wiał mi nieraz wiatr.

Przy tobie się nauczyłam żyć,

Przy tobie śniłam swoje sny.

Przeżyłam z tobą tyle lat,

Oddałam ci swój cały świat.

A chociaż wiem jak smakują łzy,

Dziś nie żal mi przeżytych dni.

Nadziei łut na pociechę dał nam los,

Nauczył jak wierzyć w lepszy czas.

Więc choć nam dziś, jak przed laty, nie brak trosk,

Uśmiechnij się chociaż raz!

Przeżyłam z tobą tyle lat,

Choć w oczy wiał mi nieraz wiatr.

Przy tobie się nauczyłam żyć,

Przy tobie śniłam swoje sny.

Przeżyłam z tobą tyle lat,

Oddałam ci swój cały świat.

A chociaż wiem jak smakują łzy,

Dziś nie żal mi przeżytych dni.^[2]