Przy kościele Santa Croce

Los się plecie jak warkocze

W każdej chwili życia szkoda

Przy kościele Santa Croce

Woda

On w termosie miał prosecco

Chwycił i wychylił do dna

Za to ona była lekko

Głodna

Nie da się żyć samą nadzieją

Trzeba i chleba czasami zjeść

A we Florencji leją i leją

Leją i leją i cześć

Turkusową miał koszulę

Poczęstował ją croissantem

Z góry patrzył na nich czule

Dante

Świata pół przejechał za nią

Wieczorami do niej wzdychał

W miejscu, w którym spoczął anioł

Michał

Nie da się żyć samą nadzieją

Trzeba i chleba czasami zjeść

A we Florencji leją i leją

Leją i leją i cześć

Ona skromna i pobożna

A on dusza ateusza

Mówił jej „Zdiez nie waz można”

Jej spódnicę w cyrylicę

Podziwiają trendsetterzy

Machiavelli w bazylice

Leży

Nie da się żyć samą nadzieją

Trzeba i chleba czasami zjeść

A we Florencji leją i leją

Leją i leją i cześć

W pocałunku czułym trwali

Ta pobożna i ateusz

W miejscu w którym leży Galileusz

To poeta i śpiewaczka

Ona śpiewa za garść monet

O florenckich polewaczkach

Sonet

Nie da się żyć samą nadzieją

Trzeba i chleba czasami zjeść

A we Florencji leją i leją

Leją i leją i cześć^[1]