Cisza dokoła, las tylko szumi,

Wiatr lekko zgina konary drzew,

Żaden gwar pieśni naszej nie stłumi,

Boć to harcerski potężny śpiew.

Języki ognia sycząc ku górze

Unoszą z sobą tumany skier

I giną kędyś w wieczności chmurze,

Gdzie rządów Boska moc trzyma ster.

Jakże wesoło ognisko płonie

I w sercach naszych rozpala krew,

Więc zasiądziemy w braterskim gronie

Na komendantki naszej zew.

Cisza dokoła...

Ognisko wzmacnia nas w sił zapale,

Każe nam w życie pogodę nieść

I ciągle dążyć ku wyższej chwale,

Dlatego naszym ogniskom cześć!

Jakże wesoło ognisko płonie

I w sercach naszych rozpala krew,

Więc zasiądziemy w braterskim gronie

I niech brzmi dalej potężny śpiew.^[1]