„Przyjdźcie do Mnie wszyscy” Głos z przybytku woła,

„We Mnie źródło szczęścia, Ja orzeźwię was

I ocierać będę pot płynący z czoła

I ziemskiego znoju osłodzę wam czas”.

O pójdźmy wszyscy z pokłonem

Ofiarę serc naszych nieść,

Przed Jego padając tronem

Miłosną złóżmy Mu cześć!

Przyjdźcie do Mnie wszyscy, o biedni grzesznicy,

Ja dla was tu jestem, by łańcuchy te,

Które ciężą na was piekła niewolnicy,

Skruszyło na zawsze miłosierdzie Me!

O pójdźmy...

Przyjdźcie do Mnie wszystkie, zbłąkane owieczki,

Jam jest Pasterz dobry! Tu w objęciu Mem.

W Sercu Mojem dla was jest miejsce ucieczki;

Bezpiecznie i słodko odpocznijcie w Niem!

O pójdźmy...

Pójdźcie do Mnie wszyscy, smutni, uciśnieni,

Którym ziemskie szczęście już pochłonął grób.

Radość wam niebiańska duszę rozpłomieni.

Gdy się przytulicie tu do Moich stóp.

O pójdźmy...

Przyjdźcie! Ja tu zawsze na was oczekuję.

Wzywam we dnie, w nocy, by wam łaski dać.

Każdą prośbę waszą, każdą łzę przyjmuję

I wszystkie pociechy na was pragnę zlać.

O pójdźmy...

O gdybyście znali ukryty dar Boży,

Każdyby zawołał: „Panie! Daj nam pić!”

Każdyby uwierzył, że się dlań otworzy

Zdrój, z którego czerpiąc wiecznie będzie żyć!

O pójdźmy...

Przyjdźcie do Mnie wszyscy! Drogę wam ukaże

Matka Ma kochana, którą dałem wam;

Ona was prowadząc przed Moje ołtarze,

Kiedyś do niebieskich przyprowadzi bram.

O pójdźmy...^[1]