Pytali się nas daleko na świecie:

„O co wy się tak, Polacy, bijecie?”

O wiatr od Tatr,

o każdą kroplę własnych rzek,

o cień od drzew

i o Bałtyku chłodny brzeg.

/I o piosenkę, co w lesie

echo za nami poniesie./bis

Pytali się nas daleko na świecie:

„O co wy się tak, Polacy, bijecie?”

O lśnienie gwiazd,

o wolność naszych własnych dróg,

o spokój gwiazd

o każdej chaty niski próg.

I o piosenkę...

Pytali się nas daleko na świecie:

„O co wy się tak, Polacy, bijecie?”

O błękit nieb,

o naszych ojców stopy ślad,

o własny chleb

o ten nowy, lepszy świat!

I o piosenkę...^[1]