Patrzę na siebie nazbyt długo

nazbyt krytycznie niepotrzebnie

obraz przecięty mleczną smugą

coś przypomina mi, lecz nie mnie

czasem traktuję siebie zbyt

ambitnie, wierząc w boskie plany

by potem mnie najbledszy świt

oślepił szarością przerealną.

Już prawie nie ma mnie

choć się poruszam, mówię, jem i śpię

już prawie nie mnie

we mnie

choć widzę w tafli szklanej

jak kręci się po domu

jakiś ktoś zwierciadlany

chyba podobny do mnie

I tak jak bogów istnienia

wyrazem jest w nich wiara

tak brak tego spojrzenia

mnie z nieistnością scala.

I już profesjonalnie prawie

gniewam się, smucę, śmieję.

Prawdziwych spojrzeń unikając

udaję, że istnieję.^[1]