Posrebrzało pole rosą,

Chodzi zorza stopką bosą,

Chodzi miedzą, chodzi żytem,

Sieje perły srebrnym sitem.

Zaszeptały liściem drzewa,

Pierwszą nutkę ptaszę śpiewa,

Dzionek modrą idzie drogą...

Zresztą nigdzie nic, nikogo!

W sinym jarze wioska drzemie,

Opar kryje łężne ziemie,

Wierzby w strugach wodę piją,

Mgły lekuchną przędzę wiją,

Gaje mówią w głos pacierze,

Ślubną suknię brzoza bierze,

Macierzanki pachną błogo...

Zresztą nigdzie nic, nikogo!

Cisza w polu – że aż dzwoni,

Pusto w polu – jak na dłoni,

Przejrzeć można w koniec z końca

Złotniejący świat do słońca,

Czysty lazur ponad światem,

Przetykane błonia kwiatem,

Cienie gruszy ponad drogą...

Zresztą nigdzie nic, nikogo!^[1]