W dobry humor wpadł szef protokołu,

Ustalając w swoim gabinecie

Listę gości, którzy mieli siąść do stołu

Na uroczystym bankiecie.

Zachichotał, wychlapał dwie czyste,

Czknął figlarnie, sekretarza oddalił,

Mruknął: „No, ja wam ustalę listę”.

No i ustalił.

Pousadzał wbrew wszelkim przepisom

Obok siebie dyplomatów tych krajów,

Które się ze sobą stale gryzą

I się wcale nie kochają.

A wytworne żony dyplomatów

Poumieszczał na czas tej biesiady

Obok ambasadorów południowych sułtanatów

Jurnych i lubieżnych do przesady.

I żeby doprowadzić do jak największych zgrzytów,

Zamiast lekkiego wina kazał dać spirytus.

Następnie załatwił sobie lekarskie zwolnienie

I wyjechał na dwa dni w swoim volkswagenie.

Nie będę wam opisywać, jak to on jechał w aucie,

I że z jedną rudą jechał – też nie,

Ani nawet o tym, co się działo na tym raucie,

A działo się tam bardzo śmiesznie.

Dość że kiedy ze szczątków przyjęcia

Wyciągnięto ostatnich gości,

Gdy wzięto w gips pęknięcia

Licznych dostojników kości,

Zza dekoltów powyciągano kotlety i lody,

Na wokandę podano liczne rozwody,

Gdy szczęśliwie zażegnano wojny

I wysiudano personę non grata,

Sprawca nieszczęść zjawił się spokojny,

A tu jego zwierzchnik w krzyk:

„Toż pan jest szmata!

Pan w tych rzeczach nie zna wcale miary,

Pan ma jakieś zwyrodniałe fumy.

Patrz pan, jakie tu przyszły abmemuary,

A jakie tu ultimatumy.

Kraj jest w różne zatargi wplątany,

A o panu nawet słyszeć nie chcą wśród dworu”.

A szef protokołu westchnął:

„O rany, czy tu nikt nie ma poczucia humoru?”.^[1]