Odrzuciwszy smętność ziemskich kajdanów

tańczę w niebiosach na skrzydeł srebrnych radości

wspiąłem się się ku słońcu

w nieokrzesaną wesołość chmur przedzielonych światłem

i oddawałem się tysiącom rzeczy o których nikt nawet nie śnił

w pętlach, wzlotach i wstęgach

i ciszą umysłu niesiony

przemierzałem nieskalaną świętość przestrzeni

uniosłem dłoń moją

i dotknąłem oblicza Boga!

Bóg chciał stało się

choć żal serce rwie

to On nadał kurs Wam do nieba

pewnie nie chciał być sam

potrzebował Was tam

tylko czemu już dziś powiedz nam?

nad zachmurzonym niebem

szukamy ptaków

powracających do gniazd

oddajmy Bogu w ręce

tę czarną wstęgę

nie chce jej Panie nikt z nas

lecz dziś, nie smućmy się

nie mówmy „żegnaj” lecz „do widzenia”

my też, będziemy tam

zabrałeś ich więc zabierz i nas

wzbić się do gwiazd

tańczyć wśród chmur

umierać by znów się narodzić

będziemy tu trwać

pytamy dziś Was

dlaczego musicie odchodzić?

nad zachmurzonym niebem

wciąż szukam ptaków

chcących powrócić do gniazd

oddajmy Bogu w ręce

tę czarną wstęgę

nie chce jej Panie nikt z nas.

lecz dziś, nie smućmy się

nie mówmy „żegnaj” lecz „do miłego”

my też, będziemy tam

u nieba bram

gdy przyjdzie nasz czas

aeroplan, najpiękniejszy ptak biały

leci w otchłań ponad chmur szarzyznę

ma skrzydła jak szarańcza

jest jak orzeł śmiały

a oczy ma i serce…

mężczyzny.^[2]