Oto romantyzm, poezja czysta,

Fakt godny pieśni, wierszy, pomników:

Pobrał się Gucio, biedny artysta,

Z córką wytwórcy bubli z plastiku.

Gucio na studiach przymierał głodem.

Z buta mu nóżka sterczała bosa,

Prywaciarz zaś miał willę z ogrodem,

Fiata, żaglówkę i psa – cwajnosa.

Gucio swą wiedzę rozszerzał stale,

W nocy o nowych prądach rozmawiał,

Prywaciarz robił z plastiku lale

Takie paskudne, że tylko pawia...

Więc po bogatym i hucznym ślubie

Gucio odwetu poczuł chęć zgubną,

za wieszczem mruknął dwakroć: – To lubię!

Poczem urządził im noc poślubną!

Im – to znaczyło całej rodzinie,

Wszystkim zapewnił przeżycia miłe!

Najpierw nogami grał na pianinie,

Potem teściową uszczypnął w tyłek,

Stryjowi przylał po plecach kotkiem

Rasy syjamskiej, podlał cyprysy,

Poczem po domu jął latać z młotkiem

Pytając grzecznie gdzie są serwisy?

Znalazł je wreszcie. Trwało to kwadrans,

(bo Rosenthale łatwo się tłuką!)

Następnie oblał ketchupem szwagra

A babcię nazwał starą Łazuką...

Mnóstwo atrakcji wymyślił jeszcze,

Używał noża, pałki, powroza,

Wreszcie swą żonę, niewinne dziewczę

Zmusił do takich rzeczy, że zgroza...

W dodatku wszystkich tak upił przytem

Że straszne było to widowisko!

Aż późną nocą, czy bladym świtem

Sam padł na brudne pobojowisko.

Wtedy prywaciarz – spytał autora

Co ten wiersz właśnie pisał w kąciku:

– Przepraszam, jaki w tym wierszu jest morał?

Czy to satyra na rzemieślników?

Autor zaś spojrzał na niego miło,

Odbiło mu się ciut po portwajnie,

I rzekł życzliwie: – Wont, świńskie ryło!

Morału nie ma! Ale jest fajnie!^[1]