W pokoiku z balkonem

Dreptak bada swą żonę,

Ponieważ jej nie wierzy.

Szczególnie że ta żona

Wróciła pogryziona

I w potarganej odzieży.

I stała cała w pąsach,

A on w krzyk: – Kto cię pokąsał?

Może powiesz, że pchły?

Serce zamarło w żonie

I powiada: – Zenonie,

Ta żeż to przecież ty!

I dalejże mu wmawiać,

I pod oczy podstawiać

Owe spore enklawy.

Dalej tłumaczyć, mierzyć

Aż Dreptak zaczął wierzyć,

Że jeszcze taki żwawy...

I zaraz się harnasiem

Poczuł, i jął przy pasie

Niechcący szukać szabli.

Ręką po wąsach błądził:

– Ale żem cię urządził,

A niech mnie wszyscy diabli!

I odtąd się na nowo

Apiać stał Casanową

I cholernym gryzoniem.

I uwierzył w swe wdzięki

I proszę, wszystko dzięki

Jego poczciwej żonie!

Inna by się do zdrady

przyznała, i do zwad

By doszło, i do tragedii.

I Ziutkowi z vis-a-vis

Dreptak by nos rozkrwawił,

A to przecież kwestia strategii.

Więc swoim żonom wierzymy,

Ich urodą się cieszymy,

Oraz swoim niezwykłym wigorem.

Tobie też radzę, bracie:

Nigdy we własnej chacie

Nie bądź prokuratorem!^[1]