Raz w słoneczną, sierpniową niedzielę

Zenon Dreptak, dysponując wolnym czasem,

Przygruchał sobie Chudzielakową Felę

I umówił się z nią na basen.

Przy czym korzystał z nieobecności żony,

Bawiącej na wczasach w Małkini

I był tą randką niezmiernie podniecony,

Zwłaszcza jak wyobraził sobie tę Felę w kostiumie bikini.

A nad światem wisiał srogi upał,

Słońce gryzło jak żółte psisko,

A ten Dreptak po mieszkaniu swoim tupał

Przygotowując się na ten wyskok.

Przede wszystkim nogi sobie umył,

Zacerował kąpielówki bawełniane

I pomyślał: Ale tam muszą być tłumy

Na basenie dzisiaj, że o rany!

Następnie zaczął robić kanapki

A pot lał mu się z czerwonej twarzy

I pomyślał: W towarzystwie babki

Jeszcze mnie ktoś przyuważy...

Wreszcie pozamykał wszystkie okna,

Gaz zakręcił i pożegnał się z kotem

I wychodzi, a tam spiekota okropna!

– Joj – rzekł Dreptak i wrócił z powrotem.

Tu rozebrał się na golaska,

Z wielką ulgą odetchnął i mruknął z pogardą:

– Fela Chudzielak w bikini – też mi łaska!

Co rzekłszy, zjadł te kanapki z jajkami na twardo.

Legł na tapczan i w absolutnej błogości

Zaczął zgłębiać twórczość pani Muszkat-Fleszarowej,

A tę rezygnację tłumaczył sobie bardzo roztropnie ogromem miłości

Jaką odczuwa do swej żony, Anny Marii Dreptakowej!^[1]