Co wieczora tato Pajacyk

Wkłada kostium by pójść do pracy,

Wkłada spodnie z wypchanymi kolanami

I zbyt duże kapcie z pomponami,

I melonik, co dziadkowi jeszcze służył,

I nos czerwony, sztuczny i duży.

A Pajacykowa, taty żona

Patrzy na tatę rozczulona

I z wyglądu jego się cieszy:

– Wiesz, dzisiaj jesteś wyjątkowo śmieszny.

A ten tata, to jest taki ewenement,

Że dla niego to akurat jest komplement,

Bo ktoś inny chciałby być przystojny,

Interesujący lub dostojny,

Albo ze swej piękności sławny,

A on musi być tylko zabawny.

Wyszedł tatuś Pajacyk z mieszkania

Idzie drogą, znajomym się kłania,

A mamusia dziecku szepcze czule:

– Kiedyś będziesz taki jak tatulek

Na to dziecko, jak to dziecko – szczere:

– Ja bym chciał być magistrem inżynierem.

Popatrzyła mamusia na syna,

Rozjaśniła jej się nagle mina,

Roześmiała się z aprobatą:

– Jaki śmieszny, całkiem jak tato.^[1]