Ach, ileż blasku, pompy, krzyku,

Radości, śpiewów i dopingu!

Trwa prezentacja zawodników,

Co mają zmierzyć się na ringu!

Oto kolejny bokser wkroczył,

Zaś spiker rzekł z emfazą w głosie:

– On dziewięćdziesiąt walk już stoczył,

A wygrał – osiemdziesiąt osiem!

Już inny włazi na piedestał,

Spiker z cyframi znowu igra:

– To jego walka sto czterdziesta,

Z wyjątkiem czterech – wszystkie wygrał!

A w kącie bokser Dreptak siedzi,

Z miną starego konesera

I czeka swojej zapowiedzi,

I wielka duma go rozpiera.

A wokół w bałwochwalczych szeptach

Się wyżywają ludzkie masy:

– Popatrzcie, jak wygląda Dreptak!

– To ci być musi as nad asy!

– Dynamit w pięści! Ringów demon!

– Ten jak dosunie, to dopiero!

– Oto – rzekł spiker – Dreptak Zenon,

Walk – dwa tysiące. Zwycięstw – zero.

Tu śmiech wybuchnął w całej sali,

A Dreptak się uprzejmie kłaniał

I myślał: – Tamci, co wygrali,

Musieli wygrać z k i m ś spotkania!

Dopiero na tle mej słabości

Się ujawniła ich wspaniałość!

I rozpromienił się z radości,

I błogosławił własną małość,

Gdyż myśl mu zawitała zbawcza,

Paradoks, czystej prawdy bliski:

– Jako jednostka porównawcza

Jestem ważniejszy od nich wszystkich!

Ja, pan Grotowski, stwierdzić muszę

Że także rolę mam przyjemną

Dylan i Cohen to geniusze?

Tak! Ale w zestawieniu ze mną!^[1]