Zawierucha wyje jak suka,

Mróz tak szczypie jak Dreptak dziewuchy,

A do mego okna ptaszek puka,

Żebym dał mu jakieś okruchy.

Stuka, puka ptaszę wynędzniałe,

Piszczy, prosi – Tyś dobre dziecię,

Daj mi pojeść! – A ja na to: – A chałę,

Trzeba było nazbierać w lecie!

Chciałbyś draniu, żebym zrobił daszek,

Żebym sypał pszenicy lub żyta?

A gdzie całe lato był pan ptaszek?

Czemu wtedy mi nie śpiewał, pytam?

Gdym nocami bezsennymi czuwał,

Kłopotami, zmartwieniami struty,

To gdzie wtedy pan ptaszek fruwał?

Przypuszczalnie na jakieś ksiuty!

A gdy przyszła do mnie jedna Walerka

I gdy krew zaczęła we mnie tętnić,

Czemu wtedy ptaszek nie zaćwierkał,

Żeby tę Walerkę roznamiętnić?

Był wszak nastrój, adapter i flaszka,

Księżyc miasto swym blaskiem pobielił,

Lecz zabrakło śpiewu pana ptaszka,

I nic, guzik, jak psu w ucho strzelił...

Nie tak łatwo w mym wieku o babki,

Swą absencją ptaszek wszystko zniszczył.

Teraz ptaszek niech chucha w łapki,

Teraz ptaszek niech sobie piszczy!

Życie ptaszku nie czytanka ze szkółki,

Trzeba przez nie pchać się przebojem!

Że co proszę? Kawałeczek bułki?

A kaktusa! Sam sobie pojem!

Zresztą, co tam, nie jestem zwierzę,

Choć pan tutaj, panie wróbelek,

Na, masz trochę, ty, kopany w pierze,

Ale latem to odćwierkasz, kuchnia Felek!^[1]