Rozśpiewały się nad ziemią ptaki,

wiosny zew zielony światu wieszczą.

Od wsi w bory wiodą tajne szlaki,

maszeruje oddział z niemą pieśnią.

Maszerują Chłopskie Bataliony,

szczęk żelaza ich kroki oblicza,

w sercach jutro Polski wymarzone,

dłoń karabin, jak relikwie, ściska.

Hej, po nowe idziemy zdobycze,

dla wolności radziśmy dać życie.

I marszem podziemnym wśród łun pożarów,

idziemy chłopskie zatknąć sztandary!

Kto żyw, kto w sercu wolność zachował,

ten naprzód z nami – Batalionami

Polsce służ!

Wspólnym wysiłkiem w chłopskiej Polski progi

niesiemy razem rodne siły ziemi,

stopy roznoszą wrogom wyrok srogi,

jutro sprawiedliwe stworzymy dłońmi swymi.

Żeby znowu orać i bronować,

żeby tworzyć bezkrwawy trud chleba,

żeby trwały gmach życia budować,

żeby ziemią się zbliżyć do nieba.

Hej, po nowe idziemy zdobycze…^[1]