Widzę nasze rozstanie w tamtą wrześniową noc

Rąk ostatnim podaniem podarowaną moc.

Nie wiem jaka samotność, jaki cień na mnie padł,

Nikt nie mówi do mnie – lecz odtąd

Szepcę wciąż ku tobie przez świat:

Idę, idę ciągle w twoją stronę

Przez gościńce nie zmierzone,

Przesmykami polnych dróg.

Idę – nie liczone mijam lata,

Aby gdzieś na końcu świata

Stanąć wreszcie u twych stóp.

Wiatr liście targa – na niebie chmury lodowe,

Pochylam odkrytą głowę w zamęty burz i huk!

Wiem, że znajdę cię wśród dróg miliony

Choćby świat był nieskończony,

Nieskończony tak jak Bóg!

Lećcie białe gołębie w wichru okrężny świst,

Nieście wśród niebnych głębin mój niepisany list,

Niebo już odtajało, wiosny otwarte dnie,

Ze skrzydeł swych śnieżno białych

Otrząśnijcie tam słowa me, że –

Idę, idę ciągle w twoją stronę...^[1]