Po południu przed czterdziestką,

kiedy wiosna sny przewierca,

Na spacery idą ludzie,

pchając w wózkach życie w trudzie,

bo gorący mamy tego roku maj

Całkiem nieoczekiwanie,

Przed wystawą gdzieś przystaniesz,

wyrwie z czasu Cię, odbite,

Uśmiechnięte Jej oblicze

 Twej miłości sprzed tam ilu lat..?

Ty masz żonę, córkę – Ona syna

I się dobrze w życiu trzyma,

jak sam widzisz, w jej uśmiechu się zatrzymał czas

Twoja żona patrzy z boku,

rośnie lekki w niej niepokój

i czerwieni Cię wspomnienie z dawnych lat

myślisz, co by było, gdyby tak

się inaczej złożył czas

I cię dręczą dylematy,

kiedy nagle słyszysz – Tato

czemu smutny jesteś? Przecież mamy maj

i jest wiosna rozwinięta

i ta pani uśmiechnięta

i radośnie ćwierka ptak,

czy to nie jest dobry znak

kominiarze idą w melonikach dwaj

Żona patrzy coraz dłużej

czujesz już majową burzę.

Więc za rękę bierzesz żonę

rączkę córki skrywasz w dłoni

i z uśmiechem smutnym idziesz w ten wesoły maj

raźno wleczesz się w wesoły wściekle maj...^[1]