Ruszył partyzant do boju,

Żegnał swą lubą dziewczynę:

/Żegnaj, dziewczyno-czyno,

Żegnaj, jedyno-dyno,

Ja jadę w obcą krainę./bis

Dziewczyno, daj mi buziaka,

Może już więcej nie wrócę,

Może tej nocy, nocy

Zamknę swe oczy, oczy

I spocznę w ciemnej mogile.

Dziewczyna dała buziaka,

Partyzant już więcej nie wrócił.

Właśnie tej nocy, nocy

Zamknął swe oczy, oczy

I spoczął w ciemnej mogile.

Prawdę mi ludzie mówili,

Żem ja nieszczęsna dziewczyna.

Tam, pośród pola, pola,

Rośnie topola-pola,

Pod nią partyzant spoczywa.^[1]