Raz babcia wiosną w górach rzekła do dzieciaka

Nie siedź Gosiu na słońcu, bo dostaniesz raka

Gówno prawda, odrzekła dziewczynka czupurna

Słońce jest bardzo zdrowe, a babcia jest durna

Ledwie to wymówiła – już ma raka skóry

Dalejże więc uciekać w leśny gąszcz ponury

Siadła na kamieniu, siedzi godzin kilka

Raka się nie pozbyła – a złapała wilka

Chce wstać – a tu nie może – wreszcie po wysiłku

Podniosło się biedaczysko, ale z wilkiem w tyłku

Teraz wilk razem z rakiem żrą ją bez żenady

Morał: unikaj słońca ale bez przesady^[1]