Ostatni oddech słońca przynosi wiatr

Pod złotą łunę, pod świata płonący dach.

Znad rzeki wspomnień obraz unosi się,

Dom twój daleki, zgubiony dawno gdzieś.

Z dala od bliskich tak nagle rzucił los

W gwarze tajemnic, brzmi nowy nieznany głos,

Znad rzeki wspomnień obłok podnosi się –

Dom twój daleki, zgubiony dawno gdzieś.

Wyciągnij dłonie i chwyć marzenie,

Ono rozproszy złej nocy cienie,

Niechaj nadziei skrzydła białe,

Z powrotem niosą Cię jak ptak.

Wyciągnij dłonie i chwyć marzenie,

Ono rozproszy złej nocy cienie,

Niechaj nadziei skrzydła białe,

Z powrotem niosą Cię jak ptak.

I wtedy czujesz, jak dobrze może być,

Kiedy bezpiecznym snom już nie zagraża nic,

Znad rzeki wspomnień Księżyc odsuwa mgłę,

Dom twój daleki, znowu odpływa gdzieś.

Wyciągnij dłonie i chwyć marzenie,

Ono rozproszy złej nocy cienie,

Niechaj nadziei skrzydła białe,

Z powrotem niosą Cię jak ptak.

Wyciągnij dłonie i chwyć marzenie,

Ono rozproszy złej nocy cienie,

Niechaj nadziei skrzydła białe,

Z powrotem niosą Cię jak ptak.^[1]