Widziałam kiedyś dłoń człowieka

Dyszała ogniem czarnych luf

A w koronie palców tryumfująca stal

Woda i ogień „za pan brat”

Widziałam inną dłoń człowieka

Żałośnie kruchy ołtarz snów

Pokonane zamki, wypalony trakt

Miał jedenaście lat

A potem przyszedł wiatr i kosił

I to był rekordowy plon

Dłoń stalowych palców i ta druga dłoń

Dwie siostry w martwą toń

Święty rzeczy porządek

Święty cel a świat

Kropla o kropli

Umiera i tak

Rzuć broń!

I cześć bohaterom

Rzuć broń!

Wymażmy ich cień

Rzuć broń!

I tak ich za wielu

Rzuć broń!

Długo żyją w szafach pierwsze armie

Ołowiany czołg, z papieru hełm

Cień bohatera, sinoszara twarz

Wygodnie rośnie w nas

Święty rzeczy porządek

Święty cel a świat

Kropla o kropli

Umiera i tak

Rzuć broń!

I cześć bohaterom

Rzuć broń!

Wymażmy ich cień

Rzuć broń!

I tak ich za wielu

Rzuć broń!^[2]