Na góre Łysice, w wilję świętej Łuce

Na młodych parobkach jadą carownice

Obdarte i brzyćkie carownice śmiałe

Bo samego Cierta na wójta obrałe

Poziór dziki, strasny, chuci swej dogodzo

Uroki i gośce, chorobska sprowodzo

Wnetki się zleciały: upiory, topielce,

Strzygonie i duchy obłędem tropiące

Latawce, guślorze, smoki, płanetniki

Tajemne, nadludzkie siły, ślepotniki

Zaklęte po śmierzci duse wędrujące

Dziwożony, diabły złych skarbów strzegące

Kie matka zakopie narodzone dziecię

Potoki wzbierają, desc noremny siece

Pokiela dziecięcia nie wymyją dobrze

Nie zawezną z sobom, nie uspokojoą się

Trzeba wyńść na łącke i prasnąć powązke

Stanońć se na pięcie i krzyknąć zaklęcie:

„Biere pozytek ale nie wsytek”

– a jo niestatek biere ostatek!

Bedziemy w zgodzie zyć, cłek nie zozno biedy

Ziemio będzie rodzić, cas wróci scęśliwy

Diabłom się uprzykrzy między ludźmi bywać

Dobre Duchy znowa przestanom się gniewać.^[2]