Jak zmusić wiatr, by oddał nam to, co skradł –

dźwięk słów, co ciągle jeszcze są jak deszcz, co spadł?

Jak zmusić dzień, by oddał nam nocy sen i świat,

w którym nic nie liczy się oprócz gwiazd i nas?

Jak zmusić czas, by chwilę, co trwała w nas jak cień,

który wciąż opuszcza mnie, wrócił znów choć raz?

Jak ściszyć głos, by szeptem stał się w tę noc, gdy śnisz,

by nie płoszył marzeń twych, które są jak wiatr?

Sam nie wiem już w co wierzyć dzisiaj mam,

co znane, co nieznane

i dni, i nocy wciąż przybywa mi

i nie wiem jak to jest, że dziś czekam

na to jedno z wszystkich spojrzeń

co czasem jest jak skrawek nieba

i nagle wiem – po prostu właśnie dziś

w tej jednej krótkiej z chwil

gdzieś zapodziało się

to wszystko, co nazwałem – ty.^[1]