Dziś niewiele już pamiętam.

Sam idę w słońca kurz,

Zwyczajne zbieram dni.

Ty, najpiękniej bezimienna,

Zostałaś w dźwięku strun,

W zbyt ciężkiej ciszy snu,

W gorącym pulsie krwi.

Sam niosę świat

Który biegł nam do rąk.

Sam wierzę w dzień,

Który był świętem świąt.

Sam chwytam wiatr,

Który wiał prosto w twarz.

Sam czytam wiersz,

Kiedyś mój, kiedyś nasz...

Gdy oglądam się za siebie,

Niekiedy widzę, jak

Przechodzisz obok mnie.

Ty, czy moja? – nawet nie wiem.

W podróży, w zgiełku dnia,

Gdy parzy byle łza,

Zmyślona, albo nie...

Sam niosę świat

Który biegł nam do rąk.

Sam wierzę w dzień,

Który był świętem świąt.

Sam chwytam wiatr,

Który wiał prosto w twarz.

Sam czytam wiersz,

Kiedyś mój, kiedyś nasz...^[2]