Spieszcie do łodzi mej,

morze nas wzywa

nad wodą w górze

lśni gwiazda szczęśliwa.

Od brzegu morza

łódź wnet odbija,

niech nas prowadzi

Santa Lucia.

Księżyc po grzbietach fal

wlecze swe światło,

wodę zamieni wnet

w lśniące zwierciadło.

Niech mojej łodzi

nikt nie omija,

w dal nas powiedzie

Santa Lucia.

O Neapolu mój,

w świetle księżyca

wiatr nawet zmieniasz w pieśń

na twych ulicach.

Żal w Neapolu

czasu, co mija,

strzeże przed smutkiem

Santa Lucia.

Twarze owiewa wiatr

lekki i świeży,

wchodźcie, kto płynąć chce,

niech się pośpieszy.

Od brzegu morza

łódź wnet odbija,

niech nas prowadzi

Santa Lucia.^[1]