Był listopad, więc szaro i deszcz z lekka kropił,

I nastrój w każdym calu był listopadowy,

A przy drodze na płocie siedzieli dwaj chłopi

I paśli sobie w rowie dwie dość nędzne krowy,

I wiedli tam rozmowę, co była swym trybem

Dostosowana w pełni do brzydkiej pogody,

Na przykład: – Latoś mamy bardzo fajny bimber!

Albo: – Rollingstonsy latoś wyszli z mody...

Ewentualnie: – Rzepak daje niezły dochód.

Względnie: – Bartłomiej syna zlał, jak w kaczy kuper!

A kiedy tak gadali, nadjechał samochód,

Który był wręcz niezwykły i wszystko miał super!

Dosłownie szał techniki, luksusu feeria,

Jak gdyby fragment filmu, lub bajka jak gdyby:

Dwieście mil na godzinę, lśniąca karoseria

I piękny pan widoczny przez lustrzane szyby,

A obok tego pana nylonowe kocię

Aż chłopi się zdziwili i zamilkli oba

I jeden, w roztargnieniu, złamał dechę w płocie,

A drugi splunął wprawnie i mruknął: – Cie choroba....

A wóz przemknął koło nich, przepyszny i śliczny,

Niklem i okuciami zaświecił jak neon,

I wyrżnąwszy z poślizgu w słup telegraficzny,

Zmienił się w mgnieniu oka w duży akordeon!

Wypełzli zeń podróżni jak dwie zmięte szmaty,

A miny mieli przy tym bezgranicznie głupie,

Aż jeden z chłopów mruknął tonem aprobaty:

– Takie coś, a rozbiło się na naszym słupie....^[1]