Nie była to ścieżka prawdy lecz po prostu ścieżka

z rudym korzeniem w poprzek igliwiem po boku

a las był pełen jagód i duchów niepewnych

nie była to ścieżka prawdy bowiem nagle

traciła swoją jedność i odtąd już w życiu

cele nasze niejasne

Na prawo było źródło

jeśli wybrać źródło szło się po stopniach mroku

w coraz głębszą ciemność wiódł nas na oślep dotyk

do matki elementów którą uczcił Tales

by w końcu się pojednać z wilgotnym sercem rzeczy

z ciemnym ziarnem przyczyny

Na lewo było wzgórze

dawało ono spokój i pogląd ogólny

granicę lasu jego ciemną masę

bez poszczególnych liści pnia poziomki

kojącej wiedzy że las jest jednym z wielu lasów

Czy naprawdę nie można mieć zarazem

źródła i wzgórza idei i liścia

i przelać wielość bez szatańskich pieców

ciemnej alchemii zbyt jasnej abstrakcji^[2]