Gdy dym pożarów słońce gasi

i coraz krwawszy huczy bój,

ty mnie nie pytaj, czy to nasi,

czy to nie nasi, synu mój!

Ty mnie nie pytaj, kto zwycięża,

czyj tryumfalny słychać śpiew –

naszego nie masz tam oręża,

chociaż się nasza leje krew.

O, synu mój, na wszystkich frontach,

od płowej Wisły aż po Ren,

przy zapalonych stojąc lontach,

my swój o Polsce śnimy sen.

Niszczeją grody, płoną wioski,

świat cały – ognia krwawy słup,

a chłop poznański i krakowski

kładą się u wrót naszych w grób.

A my? O los nasz zbądź się troski!

I nas dosięgnie krwawy cios!

Wszak selnie strzela chłop krakowski,

kiedy się Polski waży los.

Lecz, synu, nie mów nic o zdradzie!

To w nie milknącym huku dział

nasz sen rycerski, sen o szpadzie

wreszcie się dzisiaj jawą stał.