Nie wiem czy z namowy świętych,

czy też same tego chciały

sentymenty ni powiędły jak umiały.

Wcześnie rano jakby pękły

tak o wschodu jasnej porze,

sentymenty mi powiędły jak najgorzej

Śladem bladej koronczarki ja kobieta

chodzę smutna bez przymiarki jak poeta

Sentymenty mi powiędły

siadły, zbladły, oniemiały,

a ja tak je hodowałam przycinałam,

podlewałam...

sentymenty mi powiędły - świat mój cały.

Wcale nie przez zapach mięty

wcale nie sentymentalnie,

sentymenty mi powiędły racjonalnie !

Takie czułe, takie smętne

- prawda chorowały nieraz -

sentymenty mi powiędły i co teraz ?

Śladem bladej koronczarki ja, kobieta,

chodzę smutna bez przymiarki jak poeta

Sentymenty mi powiędły, siadły, zbladły, oniemiały,

a ja tak je hodowałam, przycinałam, podlewałam...

Sentymenty mi powiędły

Świat mój cały.^[2]