Trojki dwie gonią się,

leci w noc dzwoneczków głos.

W pierwszych saniach jedziesz ty,

a pochodnie sypią skry.

Co gonitwa ta

nam obojgu da?

Ty moich sań śledzisz bieg

i rzucasz serce na śnieg –

żywy kwiat, żywy płomień.

Ja sercu ogrzać się dam

i nie będę już sam,

przyjdziesz do mnie – dobrze wiem.

Trojki skończą swój bieg,

minie zima i śnieg,

wiosna świat zazieleni.

Żyć bez serca tak źle,

dam ci swoje – weź je,

już nie zmieni tego nikt!...

Wokół nas biały śnieg

niby stos czyściutkich kart.

Ktoś napisze może wiersz

o przygodzie naszych serc,

gdy zasypie wiatr

sań podwójny ślad.

Ty moich san siedzisz bieg...^[1]