Serdeczna Matko, opiekunko ludzi,

Niech Cię płacz sierót do litości wzbudzi!

/Wygnańcy Ewy do Ciebie wołamy:

Zmiłuj się, zmiłuj, niech się nie tułamy./bis

Do kogóż mamy wzdychać nędzne dziatki?

Tylko do Ciebie, ukochanej Matki:

/U której Serce otwarte każdemu,

A osobliwie nędzą strapionemu!/bis

Zasłużyliśmy, to prawda, przez złości,

By nas Bóg karał rózgą surowości:

/Lecz kiedy Ojciec rozgniewany siecze,

Szczęśliwy, kto się do Matki uciecze./bis

Ty masz po Sobie i Ojca i Syna,

Snadnie Go Twoja przejedna przyczyna;

/Pokazawszy Mu piersi i wnętrzności,

Łatwo Go skłonisz Matko łaskawości./bis

Dla Twego Serca wszystko Bóg uczyni,

Daruje plagi, choć człowiek zawini;

/Jak Cię, cna Matko, nie kochać serdecznie,

Gdy się skryć możem pod Twój płaszcz bezpiecznie?/bis

Katuj nas, ratuj, Matko ukochana,

Zagniewanego gdy obaczysz Pana;

/Mieczem przebite pokazuj Mu Serce,

Gdyć Syna na krzyż wbijali morderce./bis

Dla tych boleści, któreś wycierpiała,

Kiedyś pod krzyżem Syna Twego stała;

/Bóg nam daruje, byśmy nie cierpieli.

Cośmy wytrzymać za złość naszą mieli./bis

A gdy ujdziemy tak gniewu, jak chłosty,

Pokaż nam, Matko, tor do nieba prosty;

/Niechaj to Serce, z którego opieki

Dotąd żyjemy, kochamy na wieki./bis^[2]