Magda, tak mnie bardzo nogi bolą, daj no jakieś krzesełko!

Nie mogę, słucham przeboja

Powiedz czemu stoisz,

jak zaklęty rycerz w swej ciasnej zbroi.

Jak latarnia samotna na brzegu,

zanurzona we mgle białej, jak w mleku.

Powiedz, czemu pragniesz,

spocząć w puchu ciała częścią odległą.

Niczym drzewo stojące bez skargi,

czekające na ścięcie z nadzieją

 Ref.:

 Siedź, po co odciski mieć

 i nigdy więcej już szpik

 nie powie w stępie, że kości nie kochasz.

 Ja jestem manią twych stóp,

 twoich kolan i stawów,

 twoich zmęczonych nóg, twoich ud, styranych ud.

Proszę, poczekajcie,

ja nie Eos, usiąść w końcu gdzieś muszę.

Nie chcę stać tu zaćmiony przez księżyc,

czekający na chwile poruszeń.

 Ref.:

 Siedź, po co odciski mieć

 i nigdy więcej już szpik

 nie powie w stępie, że kości nie kochasz.

 Ja jestem manią twych stóp,

 twoich kolan i stawów,

 twoich zmęczonych nóg, twoich ud, styranych ud.^[1]