Siedzę na ganku i piję piwo,

sójka na gałęzi uśmiecha się krzywo,

przyroda mnie otacza pod postacią kota,

pies się tarza w trawie, skończona już robota.

Siedzę na ganku i majtam nogami,

Wcale nie żałuję, że nie jestem z wami,

bo tylko tu mogę ten problem roztrząsać,

jaki jest cień kota o zachodzie słońca.

A po co ja będę jechał do miasta,

wcale nie muszę jeść z miasta ciasta,

nowych nazw ulic uczyć się na nowo,

że się nie zmienią, kto zaręczy głową?

Siedzę na ganku i majtam nogami,

Wcale nie żałuję, że nie jestem z wami,

bo tylko tu mogę ten problem roztrząsać,

jaki jest cień kota o zachodzie słońca.

Nic sobie nie robię z obronności granic,

liderów wszystkich partii dosłownie mam za nic,

nikt mnie nie wyciągnie z lasu na ulicę,

bym kamieniem rzucił w jakąś ladacznicę.

Siedzę na ganku i majtam nogami,

Wcale nie żałuję, że nie jestem z wami,

bo tylko tu mogę ten problem roztrząsać,

jaki jest cień kota o zachodzie słońca.

Daleko za lasem o wartościach mówią,

w pianie na ustach wartości się gubią,

tu piana w szklance cichutko opada,

słońce między drzewa powoli zapada.

Siedzę na ganku i majtam nogami,

Wcale nie żałuję, że nie jestem z wami,

bo tylko tu mogę ten problem roztrząsać,

jaki jest cień kota o zachodzie słońca.^[2]