W czasach, kiedy staniały łzy,

Bo nas byle kto na siłę rozczulał,

Nowym blaskiem zalśniło spod rdzy

Wyświechtane ongiś słowo „postulat”.

I już nie brzmi dla młodych jak szyfr

Stary wiersz o współczesnej nam treści:

„Są w ojczyźnie rachunki krzywd,

Obca dłoń ich też nie przekreśli”.

Pamiętajmy więc te noce nieprzespane

I te bramy fabryczne wśród kwiatów,

Gdy przestała naraz być sloganem

Dyktatura Proletariatu,

I gdy słuchał w napięciu kto żyw

Niespokojnych, niepewnych wieści,

Bo w ojczyźnie są rachunki krzywd,

Ale obca dłoń ich nie przekreśli.

Będą z tego legendy i sagi,

Będą wiedzieć przyszłe pokolenia,

Że raz kiedyś narodowe flagi

Wywieszono bez rozporządzenia,

Że się zdarzył piękny, mądry zryw,

Że Polacy rzekli, gdy się zeszli:

– Są w ojczyźnie rachunki krzywd,

Lecz nie obca dłoń je przekreśli.

Wierzę w każdy przyszły rok i dzień, i miesiąc

Pracowitszy, obfitszy, łaskawszy,

Wierzę bowiem w sierpień ’80,

Co – strzeżony – pozostanie w nas na zawsze

Jak stalowy dokerski nit,

Jak ten wiersz, co powiada, że jeśli

Są w ojczyźnie rachunki krzywd,

To ich obca dłoń nie przekreśli.^[1]