Cała gmina się trzęsie i dziwi,

Jadą, jadą dewizowi myśliwi!

Jadą, jadą, jedni w citroenach,

Inni w simcach albo w volkswagenach!

Pan Gajowy ubrany w walonki

Angażuje chłopów do nagonki.

I już Bartek pałę zaciska w dłoni,

Na myśliwych zwierzęta goni.

Idzie Wojtek po lesie, po łące

I nagania nasze polskie zające,

Wszędzie słychać gwizdy i okrzyki,

Lecą sarny, jelenie i dziki.

Spotkał Bartek Wojtka w gołoledzi:

Ci myśliwi to Francuzy?

Nie, Szwedzi!

A nad Bartkiem kiedy błysnął meteor,

Ksiądz Kordecki mu się wspomniał, przeor!

I Czarniecki, co świat męstwem zadziwił,

I wyrodek Bogusław Radziwiłł!

Przy okazji, czort wie skąd się to wzięło –

Wspomniał mu się także król Jagiełło,

Samosierra, Kościuszkowi żołnierze,

Książę Pepi tonący w Elsterze...

Puścił Bartek swą maczugę w taniec,

Fiknął kozła dewizowiec – pohaniec.

Skoczył Wojtek z krzykiem: – Hejże hu-ha!

W sercu ogień, w kieszeni siwucha!

Hej, zbierano potem łupy wszędy,

Tutaj zając, tam znów jakiś Holender...

Tutaj dzik, a tam Włoch się rozwala...

Posklejano ich jakoś w szpitalach...

I reklama była co się zowie,

Że to niby zrobili Siouxowie...

Więc frekwencja wzrosła w dziwny sposób,

Przyjeżdżało zewsząd mnóstwo osób,

Cały region się podźwignął wspaniale,

Bartek z Wojtkiem otrzymali medale...

Tylko mieli obowiązek jedyny

Z maczugami się meldować do gminy...

A tam sołtys się uśmiechał szeroko,

Chłopcy – mówił – zróbta dzisiaj znów folklor!^[1]