Szła Kasia ścieżyną

przez pola i łąki,

nad głową dziewczyny

śpiewały skowronki.

Wypłynął samolot

zza zielonych drzew

i spłoszył na niebie

skowronkowy śpiew

Hej, skowronku, hej, ptaszyno,

ty śpiewaku nasz,

Jasio leciał tą maszyną,

Jasia przecież znasz.

Śpiewał z tobą przy robocie,

kiedy we wsi żył,

Jasio teraz w samolocie

ponad łan się wzbił.

Uśmiechną się – oczy,

Jasieńku, do ciebie,

chce serce wyskoczyć

do ciebie na niebie.

Żebyś ty, skowronku,

serce zanieść mógł

ku jasnemu słonku,

do Jankowych dróg...

Hej, Kasieńko, hej, dzieweczko,

w ten pogodny dzień

nie przesłoni ci słoneczka

wrogich skrzydeł cień.

Na błękicie, na wysokim,

polskich skrzydeł straż.

Nad spokojem pól szerokich

czuwa Janek nasz.^[1]