Sławny w męczenników gronie,

Wojciechu, polski Patronie;

/Za Twe prace i cierpienia

Przyjmij od nas dziękczynienia./bis

Wielbimy Cię wszyscy społem,

Wyznawając Apostołem;

/Czechów, Morawców, Polaków,

Węgrów, Ślązaków, Prusaków./bis

Zaraz od pierwszej młodości

Ćwiczyłeś się w pobożności,

/Biorąc nauki z ochotą,

Łączyłeś naukę z cnotą./bis

Skąd dla wielkich cnót Twych wagi,

Zostajesz biskupem Pragi,

/Do katedry wjeżdżasz cichym,

Ubogim, na koniu lichym./bis

Słowy równie, jak przykładem,

Pasterza dobrego śladem,

/Pasiesz trzodę powierzoną,

Aby nie była zgubioną./bis

Czujnyś, pilny i starowny,

Przystępny, z każdym rozmowny,

/Na ubogich litościwy,

Za krzywdy swoje niemściwy./bis

Dla złości rzucasz Prażanów,

Idziesz nawracać poganów.

/W Węgrach, w Polsce pozostałych,

Wiernych czynisz, w wierze stałych./bis

Wreszcie dla większej zasługi,

Obiegasz Prusów kraj długi,

/I tam wiarę świętą głosisz.

Za co męczeństwo ponosisz./bis

O Wojciechu, nasz Patronie

Stawaj nam zawsze w obronie,

/A przeważnemi modłami

Racz błagać Boga za nami./bis

Uproś i Bogarodzicę,

Maryę, czystą Dziewicę,

/By się za nami wstawiała,

I Syna Swego błagała./bis

O Boże, w Świętych chwalebny,

Których zsyłasz w czas potrzebny.

/Daj nam, dla zasług Wojciecha,

Dojść tam, gdzie wieczna pociecha./bis^[1]