Gdy staniesz o świcie,

na nieba granicy

otworzą się wrota różowe,

zapachną magnolie,

zagrają słowiki

i światło ci spłynie czerwcowe.

Zapłacze ci włosy,

wyzłoci ci oczy,

całego cię sobą omota,

a w piersi poczujesz,

że lekko i jasno

bije ci serce skowronka.

I nigdy już od świtów nie odejdziesz,

od złotych mgieł, zapachu rannych traw

i słońcu dasz prawdziwe twoje serce,

Zapłacze ci włosy...

Gdy słońce w purpurze

zachodu już stanie,

okryje się zmrokiem jak chustą,

to nie smuć się wcale nadejściem wieczoru,

zobaczysz je znowu już jutro.

Zapłacze ci włosy...