A kiedy przyjdzie wiosna,

To róży daj mi liść,

Tylko mi nie żałuj

I nie broń mi, już nie.

Boś ty mi w serce wrosła,

Karabin w ramię wrósł,

Ja ciebie z karabinem

Do końca będę niósł.

Wymarsz i uderzenie,

I bój, i bój, i bój!

Poranek jest słoneczny,

Piosenka nasza brzmi.

Słowiańska ziemia lekko

Poniesie nas na bój.

Imperiał nie powstanie,

To dzięki naszej krwi.

A kiedy przyjdzie lato,

To żyta daj mi kłos,

Promienny i dojrzały,

A jasny jak twój włos.

A choćbyś mi nie dała,

Powrócę do cię znów,

Poniosę z twoim kłosem

Słowiański zapach róż.

A kiedy przyjdzie jesień,

To kalin liść mi daj

I tylko mi nie żałuj

Do walki iść za kraj.

Boś ty mi w serce wrosła,

Karabin w ramię wrósł,

Ja ciebie z karabinem

Do końca będę niósł.^[1]